جوکارانی که ماهها به امید دریافت دستمزد عادلانه برای محصولاتی که با عرق جبین خود برداشت کردهاند، صبر کردهاند، هنوز هیچ مبلغی از سوی دولت دریافت نکردهاند. این در حالی است که هزینههای کمرشکن زندگی روزانه و همچنین هزینههای کشاورزی آنان را زیر فشار مضاعف قرار داده است. این کشاورزان که از هیچ حمایتی برخوردار نیستند، با دل خونین به محصولات خشکیده و خاک ترکخورده زمینهایشان نگاه میکنند و از خود میپرسند: آیا ارزش زحمت ما کمتر از گندمکاران است؟
اما این تنها کشاورزان جوکار نیستند که قربانی سیاستهای ناعادلانه شدهاند. کلزاکاران نیز که با هزاران امید و آرزو بذر کلزا را در زمینهای خود کاشته بودند، اکنون با دستان خالی و جیبهای تهی به نظاره وعدههای پوچ مسئولین نشستهاند. در یک تصمیم بحثبرانگیز و غیرمسئولانه، جهاد کشاورزی خرید تضمینی کلزا را به یک شرکت خصوصی واگذار کرده است. شرکتی که به نظر میرسد بیشتر به فکر منافع خود است تا حمایت از کشاورزان زحمتکش. این شرکت نه تنها هیچ برنامهای برای پرداخت مطالبات کشاورزان ندارد، بلکه با سهلانگاری و عدم برنامهریزی صحیح، اعتماد کشاورزان را نیز از دست داده است.
در این میان، کشاورزان کلزا که به آیندهای روشن و پرداخت به موقع دستمزدهایشان امید بسته بودند، اکنون با دیواری از بیاعتنایی و بیتوجهی مواجه شدهاند. بسیاری از آنان برای تأمین هزینههای زندگی، مجبور به فروش زمینهای کشاورزی خود شدهاند، زمینهایی که تنها سرمایه آنان برای ادامه حیات بود.
این وضعیت دردناک و غیرقابل قبول، نه تنها تأثیرات اقتصادی سنگینی بر زندگی این کشاورزان دارد، بلکه ضربهای جبرانناپذیر به روح و روان آنان وارد کرده است. کشاورزانی که با عشق و تعهد به کشور خود، به کاشت و برداشت محصول پرداختهاند، اکنون در زیر بار بیعدالتی و بیتوجهی، کمر خم کردهاند. آیا کسی هست که صدای این کشاورزان مظلوم را بشنود؟
از مسئولین دولتی و جهاد کشاورزی انتظار میرود که هرچه سریعتر به این وضعیت نابسامان پایان دهند و با اقدامات عملی و فوری، به پرداخت مطالبات جویکاران و کلزاکاران بپردازند. همچنین، واگذاری خرید تضمینی محصولات کشاورزی به شرکتهای خصوصی باید با دقت و شفافیت بیشتری انجام شود تا حقوق کشاورزان حفظ و عدالت رعایت شود.


