به گزارش پایگاه خبری ندای صحرا؛این طرح که ظاهرا با بودجه ای هنگفت،در آن زمان شروع به کارهای زیربنایی کرد پس از اینکه تمام خیابان هایش را آسفالت جدول کشی ، لوله کشی آب حفر چند حلقه جاه عمیق احداث واحد اداری برق رسانی وووو وحتی ساخت و آهنکشی قسمتی ازگلخانه ، به امان خدا رها شد . متاسفانه در چند برهه از زمان به کسانی که لابی داشتند این طرح ارائه شد و چون با چندین چاه عمیق تجهیز شده بود چند صباحی برای کشت شالی و کشاورزی نیز اجاره داده می‌شد و معلوم نبود درآمد حاصل ازاین کشت وکار به جیب چه کسی می‌رود. پس از اینکه ۱۸ سال بلاتکلیف بود ظاهرا دوباره برای این زمین که شرعاً و عرفاً به خاطر اینکه مرتع حریم بوده مربوط به روستای خوجملی است باز هم کیسه دیگری دوخته‌اند من سوالم از مسئولین امر این است که چرا این تجهیزات را با یک طرح مشخص به جوانان و مردم دو روستای خوجملی و حالی آخوند واگذار نمی‌کنید ؟ چرا از پتانسیل این دو روستا برای احیاء ،حفظ ونگهداری و توسعه این شهرک مثلاً گلخانه‌ای استفاده نمی‌کنید ؟
چندین ده بار کلنگ زنی ، حضور همه نوع مقام کشوری و استانی ، انواع سرمایه‌گذاری خارجی و ریز و درشت شماها را اگر خسته نکرد مردم را خسته کرده است .
بهتر است برای یک بار هم شده با تشکیل تعاونی تولید روستایی در این دو روستا به شرطی که مدیریت و موسسان آن از روستا باشند و بدون دخالت دولت ، شورا و دهیار عضوگیری کنند و پس از انتخاب هیئت مدیره و مدیرعامل ( که قطعاً این دو روستا باسوادان زیادی هم دارد ) به خودشان سپرده و با نظارت کامل بینید نتیجه آن چه می‌شود .
یک بار امتحان کنید این همه آمدند و رفتند یک بار هم ببینید روستاییان چه می‌کنند البته به شرطی که فقط به بومی‌های دو روستا واگذار شود.
یادداشت از عبدالقیوم آق آتابای
انتهای پیام/
https://nedayesahra.ir/?p=12071
