ندای صحرا

شهرداری و شورای شهر بارها وعده خرید تجهیزات فردی برای آتش‌نشانان را داده‌اند، اما این وعده‌ها هنوز به نتیجه ملموسی تبدیل نشده‌اند. مدیرعامل سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی شهرداری گنبدکاووس اعلام کرده که این مجموعه با ۵۰ نیرو برای چهار ایستگاه فعالیت می‌کند و نیاز به جذب حداقل ۶ نیروی جدید برای تکمیل کادر امدادرسانی دارد. با وجود تحویل یک دستگاه ماشین سبک آتش‌نشانی به ارزش حدود ۳۰ میلیارد ریال، هنوز تجهیزات فرسوده بخش بزرگی از ناوگان را تشکیل می‌دهند. نبود لباس‌های ضدحریق نو، چکمه و کپسول‌های تنفس استاندارد، خطرات عملیات را چند برابر کرده است. همچنین تجهیزات غواصی این سازمان که برای امدادرسانی به غرق‌شدگان در رودخانه‌ها، سدها و آب‌بندان‌های شرق گلستان استفاده می‌شود، در شرایطی فرسوده قرار دارد که اداره کل مدیریت بحران استانداری تاکنون پاسخی به درخواست‌های مکرر برای تامین آن نداده است. روستاهای اقماری گنبدکاووس، از جمله آق‌آباد، سلطانعلی و باغلی مرامه، هر از چندگاهی به دلیل نبود نیرو و تجهیزات مناسب در معرض خطر قرار می‌گیرند. ماشین‌آلات اطفای حریق موجود در این مناطق حتی زمانی که تامین شده‌اند، به دلیل کمبود نیروی متخصص، قابل استفاده نیستند. این واقعیت، معضلی است که نه تنها امدادرسانی را به تأخیر می‌اندازد بلکه جان مردم و آتش‌نشانان را به خطر می‌اندازد.
آتش‌نشانان با وجود همه محدودیت‌ها، هر روز در برابر خطر به میدان می‌روند و جان خود را برای حفظ جان دیگران فدا می‌کنند. اما کارشناسان تاکید دارند که ایثار نمی‌تواند جایگزین تجهیزات و نیروی کافی شود. نیاز فوری به نوسازی تجهیزات، تامین لباس‌ها و تجهیزات فردی و افزایش نیروی انسانی از ضروری‌ترین اولویت‌هاست.
مردم گنبدکاووس و شرق گلستان حق دارند بدانند چرا جان‌نثاران شهرشان با کمترین امکانات، بیشترین خطرات را متحمل می‌شوند. آتش‌نشانان بیش از یک شغل را بر دوش دارند؛ نمادی از عشق، ایثار و تعهد به جامعه. اما برای حفظ این تعهد، لازم است مسئولان به جای سخنرانی‌های تشریفاتی، گامی عملی برای تامین نیازهای آتش‌نشانان بردارند.
آتش‌نشانان گنبدکاووس، روایت مردانی است که با جان خود معامله می‌کنند تا زندگی دیگران را حفظ کنند. اما این داستان، تنها روایت ایثار نیست؛ داستان کم‌توجهی و وعده‌های بی‌عمل هم هست. اگر امروز ما پاسداشت این فداکاری را در سخن و کلمه جشن بگیریم، فردا باید آن را با عمل و تامین امکانات رقم بزنیم. زیرا هیچ عشق و ایثاری نمی‌تواند جایگزین تجهیزات استاندارد و نیروی کافی شود. آتش‌نشانان شهر ما، قهرمانانی هستند که بدون ادعا، در لباس‌هایی فرسوده و با تجهیزات ناکافی، به میدان می‌روند؛ اینک نوبت مسئولان است تا با عمل، این فداکاری را پاس بدارند و چرخه وعده‌های ناتمام را به پایان برسانند.
امروز، زمان آن رسیده که مسئولان استانی و شهری به جای سخنرانی‌های تشریفاتی، با اقدام عملی از این قهرمانان حمایت کنند. زیرا آتش‌نشانان با جان خود پیمان بسته‌اند تا شهر را نجات دهند؛ اینک نوبت مسئولان است تا با تجهیز این عاشقان، پیمان خود را با مردم به انجام رسانند.